...Lost...
ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในสถานที่เดิม
แต่กลับไม่เคยเหมือนเดิมเลยสักครั้ง
ระหว่างท้องฟ้าและฉัน
ถูกกั้นด้วยซี่ลูกกรงเหล็กโค้งสีเข้ม
พื้นดินถูกรายล้อมด้วยตึกสูง
ริมระเบียงที่ว่างเปล่า
ฉันมองไม่เห็นใคร
ฉันตั้งคำถามกับตัวเอง
" ความเหงาทำให้ใครร้องไห้ได้ไหม ? "
หากท้องฟ้าเป็นตัวแทนของจินตนาการ
ขอบระเบียงอาจเป็นดั่งกรอบที่ขึงฟ้าไว้ให้ตึงแน่น
ฉันจะสร้างงานศิลป์อันเลอค่าในหัวใจ
แสดงไว้เหนือตึกสูงที่เรียงราย
และริมระเบียงที่เคยว่างเปล่า
จะถูกแต้มแต่งอย่างงดงาม
ทุกครั้งที่ลืมตาตื่น
ฉันพบว่า ณ สถานที่เดิม
ไม่เคยเหมือนเดิมเลยสักครั้ง
ริมระเบียง
ซี่ลูกกรงเหล็กยังทำหน้าที่ของมันอย่างแข็งขัน
ตึกสูงยังคงรายล้อมผืนดิน
แต่งานศิลป์ที่ฉันบรรจงสร้าง
กลับเหลือแต่กรอบที่ว่างเปล่า
ที่ริมระเบียงเดิม...
ฉันมองไม่เห็นใคร
และ...
ฉันพบคำตอบของบางคำถาม
"
ความเหงาทำให้ใครร้องไห้ได้ไหม ? "
อังคาร ๒๕ สิงหาคม ๒๕๕๒
ดินสอ สีน้ำและสีอครีลิคบนกระดาษ ๒๐๐ แกรม
ขนาด ๑๙x๒๘ ซ.ม.
