" โว้วๆๆ พ่อหนุ่ม ฉันได้ข่าวว่า
เธอลอยในอากาศได้อย่างนั้นหรือ "
นกเขนน้อยตะโกนเสียงดังอย่างตื่นเต้น
" แล้วไงล่ะ
มีอะไรน่าแปลกอย่างนั้นหรือ"
ชายหนุ่มตอบน้ำเสียงเรียบเฉย
" แสนมหัศจรรย์เลยล่ะเธอจ๋า
นกตัวโตที่ไร้ปีกอย่างเธอ
กลับลอยในอากาศได้ "
" ถือเป็นข่าวใหญ่ในรอบปีสำหรับฉันเลย ""
นกเขนน้อยยังไม่เลิกตื่นเต้น
" งั้นหรือ ด้วยความสูงเพียงแค่นั้น
ฉันคิดว่าหากมันรวดเร็วกว่านี้อีกนิด
มันก็ไม่ต่างอะไรกับการกระโดด
เลยแม้แต่น้อย "
สีหน้าเขายังเรียบเฉย
" เฮ้อ ฉันจะตื่นเต้นดีใจไปทำไมหนอ
ในเมื่อตัวเธอยังเมินเฉยกับสิ่งที่เกิดขึ้น "
นกเขนน้อยพูดอย่างเบื่อหน่าย
" ฉันนึกว่าเธอจะไม่รู้สึกรู้สาอะไร
กับการลอยได้ของฉันเสียอีก "
เขายังพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
" หากเธอมีปีกอย่างฉัน
มันก็คงเป็นเรื่องที่แสนธรรมดา "
นกเขนน้อยอธิบาย
" แต่เธอไม่มี...
ไม่มีแม้แต่ท่อนแขนด้วยซ้ำไป "
เขาก้มมองดูมือทั้งสอง
และสังเกตเห็น
สองมือนั้นไร้ท่อนแขน
" หูกระจงเป็นพยาน "
เขาพูดอย่างตื่นเต้น
พร้อมๆกับยกมือขวา
ขึ้นมาทาบที่หน้าอกข้างซ้าย
" บางส่วนของร่างกายฉัน...
คือความว่างเปล่า "
