"
ฉันรู้ แต่ฉันคิดว่าเธอกำลังเสียเวลา
ทำเรื่องที่เปล่าประโยชน์ "
"
เพราะกล่องรับจดหมายของเธอ
มันจะว่างเปล่าตลอดเวลา "
นกเขนน้อยออกความเห็น
"
ฉันว่าอาจจะมีใครบางคน
คิดถึงฉัน...เขียนจดหมาย เอ่อ...
อย่างน้อยก็ไปรษณียบัตรสักใบ "
"
และนั่นก็เพียงพอแล้ว
ที่ฉันจะเตรียมกล่องจดหมายไว้รองรับ
ตัวอักษรแห่งความคิดถึง
ที่แสนบอบบางนั่น "
เขาพรรณนาด้วยรอยยิ้ม
"
แต่ฉันไม่คิดว่าจะมีใครส่งอะไร
แม้แต่ไปรษณียบัตรเปล่าๆ สักใบ
มาถึงเธอหรอก "
นกเขนน้อยยืนยันหนักแน่น
"
เธอไม่มีแม้แต่ชื่อหรือที่อยู่
เธออาจจะไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้เลยด้วยซ้ำ "
"
เธอคิดว่าจะมีใครจ่าหน้าซองจดหมายถึง
'
นกเขนสีชมพูตัวโต
กล่องจดหมายใต้ต้นหูกระจง '
อย่างนั้นหรือ
"
นกเขนน้อยทำเสียงล้อเลียน
"
แจ๋วเลย เป็นความคิดที่ยอดเยี่ยม
ฉันจะให้ใครก็ตามที่คิดถึงฉัน
เขียนจดหมายมาหาโดยจ่าหน้าซองถึง
'
นกเขนสีชมพูตัวโต
กล่องจดหมายใต้ต้นหูกระจง '
หรือถ้ามันยาวไป
เขาอาจจะเขียนย่อๆ ว่า
'
น.ข.ส.ช.พ.ต.ต.
กล่อง จ.ม. ใต้ต้นหูกระจง '
ก็ได้
"
เขายิ้มร่า
"
ขอให้มีใครทำอย่างนั้นเถอะ "
"
ฉันอยากรู้นักว่า
บุรุษไปรษณีย์จะทำหน้ายังไง "
นกเขนน้อยทำท่าทางล้อเลียน
"
เขาก็คงยิ้มร่า
และรีบนำจดหมายมาส่งให้ฉันน่ะสิ "
"
ฉันว่า 'น.ข.ส.ช.พ.ต.ต.'
บนโลกนี้คงจะมีแค่คนเดียว
และ 'กล่อง จ.ม. ใต้ต้นหูกระจง'
ก็น่าจะมีเพียงกล่องเดียว "
"
เขาคงไม่เอาไปหย่อนลงกล่องผิดหรอกน่า "
เขาเอ่ยอย่างไร้เดียงสา
"
ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น "
นกเขนน้อยพูดประชดเสียงสูง
ในขณะที่ชายหนุ่ม
ก้มๆ เงยๆ บรรจงเขียนคำว่า
' กล่องจดหมายใต้ต้นหูกระจง '
ลงไปที่ด้านหน้ากล่องรับจดหมายกล่องนั้น
"
ฉันจะบอกเขาดีไหม
ว่าต่อให้ '
น.ข.ส.ช.พ.ต.ต. '
บนโลกนี้มีคนเดียว
และ ' กล่อง จ.ม. ใต้ต้นหูกระจง '
จะมีเพียงกล่องเดียว "
"
แต่ก็ไม่มีบุรุษไปรษณีย์คนไหนหรอกที่จะรู้จัก
และรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน "
นกเขนน้อยกระซิบแผ่ว
กับหูกระจงต้นน้อย
"
กล่องจดหมายใต้ต้นหูกระจงนี้
จะว่างเปล่าไปตลอดกาล "
เสียงกระพริบแผ่วลงกว่าเดิม
