"
ฉันกำลังสังสรรค์กับ
หูกระจงต้นน้อยนี่ไง "
เขาตอบ
"
ฉันหมายถึงเพื่อนที่เป็นมนุษย์ "
"
เธอเป็นเพื่อนกับต้นไม้ไม่ได้หรอกพ่อหนุ่ม
งานสังสรรค์ต้องมีการพูดคุย
และเต็มไปด้วยความสนุกสนาน "
"
ต้นไม้้พูดไม่ได้
มันคงไม่สนุกนักหรอก
หากต้องพูดอยู่คนเดียว "
"
ก่อนเธอและเพื่อนๆจะมา
ฉันกำลังสนทนากับหูกระจงน้อยอย่างออกรส "
"
เราทั้งคู่มีเรื่องสนุกคุยกันเยอะเชียวแหละ "
เขาบอกเล่าอย่างตื่นเต้น
"
เธอคงบ้าไปแล้ว
ถ้าพูดคุยกับต้นไม้ได้ "
นกเขนน้อยเอ่ยน้ำเสียงเบื่อหน่าย
"
ฉันว่าน่าจะตั้งแต่ที่พูดคุยกับเธอได้มากกว่า "
เขาหัวเราะร่า
"
ขอฉันเข้ากลุ่มกับเธอด้วยได้ไหมล่ะนกเขนน้อย
งานสังสรรค์น่าจะยิ่งครื้นเครงถ้ามีผู้เข้าร่วมมากขึ้น "
"
แต่เธอเป็นมนุษย์ไม่ใช่นก "
นกเขนน้อยแย้ง
"
ถึงฉันเป็นมนุษย์ แต่ฉันก็ใส่หมวกนกสีชมพู "
เขาตอบ
"
ฉันคือนกเขนสีชมพูตัวโต
ที่พูดคุยกับพวกเธอได้
และเป็นเพื่อนกับพวกเธอได้เช่นกัน "
"
ถึงมันจะดูพิลึก
แต่ก็ฟังดูเข้าที "
"
การมีเพื่อนตัวโตมันก็ไม่เลวนักหรอก "
"
งั้นในนามกลุ่มนกเขน
ฉันขอเชิญเธอเข้าร่วมงานสังสรรค์ในวันนี้ "
นกเขนน้อยเอ่ยเชิญชวน
"
ยินดีเป็นอย่างยิ่ง
นกเขนน้อย "
"
แล้วเราจะเริ่มทำอะไรกันก่อนดี "
เขาถามอย่างกระตือรือร้น
"ก่อนอื่น
เราต้องบินลัดทุ่งไปที่ป่าสน
และงานสังสรรค์จะเริ่มต้นขึ้นที่นั่น "
นกเขนน้อยตอบและออกบินลัดทุ่งกว้าง
โดยมีนกเขนน้อยพันธุ์ญี่ปุ่น นกเขนน้อยข้างสีส้ม
และนกเขนเทาหางแดง บินตามไปไม่ห่าง
"...................."
"
ถึงฉันจะใส่หมวกนกสีชมพู... "
"
แต่...
พวกเขาคงลืมไปว่า...
ฉันไม่มีปีก "
นกเขนสีชมพูตัวโตบ่นกับหูกระจงน้อยต้นเดิม
อย่างเดียวดาย
