"
นกเขนน้อย
ทุ่งที่เธอมองเห็นนั้นโล่งกว้าง
ต้นไม้ที่เธอมองเห็นนั้นสูงใหญ่
ท้องฟ้าที่เธอมองเห็นนั้นกว้างไกล
ปุยเมฆที่เธอมองเห็นนั้นขาวสวย
และทุกๆสิ่งที่เธอมองเห็นนั้นล้วนงดงาม "
เขากล่าวด้วยแววตาเพ้อฝัน
"
ฉันได้ฟังเธอเล่า
และจินตนาการถึงสิ่งเหล่านั้น "
"
แต่ฉันไม่คิดว่าหากฉันก้าวออกไป
ภาพในจินตนาการจะซ่อนทับได้พอดี
กับสิ่งที่เห็นเบื้องหน้า
"
"
บางทีสิ่งที่ฉันมองเห็น
อาจทำลายทุกสิ่งที่ฉันคิดฝัน "
"
ฉันไม่อยากสูญเสียสิ่งเหล่านั้น
เพียงเพราะความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองหรอก "
เขาพูดเสียงแผ่ว
"
แต่นั่นก็คือความจริง
ที่เธอควรยอมรับมิใช่หรือ "
นกเขนน้อยแย้ง
"
เธอจะกลัวอะไรกับความเป็นจริงตรงหน้า "
"
ฉันว่าทางที่ดีเธอควรนั่งลง
อยู่กับทุ่งโล่ง ต้นไม้ใหญ่ ท้องฟ้ากว้าง เมฆปุยขาว
ที่งดงามในจินตนาการของเธอ และ... "
นกเขนน้อยหยุดพูดกลางคันและจ้องมองหน้าเขา
"
และ... "
เขาเอ่ยเสียงสูง
"
และก็ปิดหน้าต่างบานนี้เสีย "
นกเขนน้อยจบบทสนทนาและบินจากไป
